...

    Çaresizlik ne zormuş... İstemeden de birilerini üzmek ne acı... Keşke hep istediğimiz olsa ya da bi şekilde kimse mutsuz olmasa... Ama böyle olmuyor ki... Tanrıdan en çok istediğim şey şu an ellerimde ama bu da olmuyo ki...
    Neden yanlış zaman ve yanlış insan! Başkaları benim için hep yanlış insan olurken kendimin bir başkası için böyle olacağını hiç tahmin etmemiştim. Ve anladım ki acıların en büyüğü bende değilmiş. Herkes çekiyormus aşk acısını... Ama kural neden böyle?
   Herkes Mecnun gibi dağlara mı vurmalı kendini... Bir kere de hayallerdeki pembe panjurlu eve gitseydik olmaz mıydı? Başkalarının bizi üzmesine ve başkalarını üzmemize göz yumuyoruz maalesef! Hayat çok acı gerçekten! Bir oyunun içindeyiz hepimiz ama kuralları değiştiremiyoruz. Bu yüzden herkese Bol Şanslar!