Dün hayatımda unutamayacağım günlerden birini yaşadım yine :) Ailecek toplandık bizim hobi bahçesinde, babamın patronları, komularımız falan... Aslında bu kadar ğlenceli geçeceğini ummuyordum desem yalan olmaz :) Çünkü böyle söylesem bile farklı kültürden insanlar bir aradaydık. Ülke farklılığı bile vardı bazılarımızın arasında. Daha fazla belli edemiycem kusura bakmayın, şurda gizliyoruz kimliğimizi ne de olsa :D
Neyse, öyle yemekler falan, her şey olması gerektiği gibi giderken havamız değişmeye başladı birden. :) Hep beraber şarkılar, türküler söylenmeye başladı. Kültürler farklı olsa de şarkıların kültür ayırımı yok bence. Yabancı da olsa Türk de olsa şarkı şarkıdır be arkadaş! Anlamasan da duygulandırmıyo mu bazı yabancı şarkılar. O misal işte :) Sonra memleketimin türkülerini söylemek hep bir ağızdan... Anlatılmıyo gerçekten, yaşamak gerek, yaşattırmak gerek :) En kötüsü de ''babacığımın gözlerinin dolduğunu görmek. Normalde birisi ağlarken dayanamam hemen ağlarım ama bu kişi Annem veya Babam ise direk çeşmeler açılıyo bende :) Aramız biraz limoniydi ama gittim sarıldım, öptüm. İşte orda biraz duygusal anlar yaşandı. Ay neyse yine ağlıcak gibi oluyorum o yuzden mevzuyu kısa kesiyorum :)
Öyle işte... Dostlarınla da eğlenirsin, onlar da bambaşkadır! Ama şu aile işi daha farklı oluyor sanki :) Kısacası ben onları çok seviyorum ya... Hep yanımda olmaları dileğiyle... Hep yanlarında olmak dileğiyle...
Yasemin*
Her ne kadar bazen kırsalarda seni en azından bir ailen var diye şükrediyorsun. Ailesini kaybetmiş ya da hiç görmemiş kişiler de var aramızda...
YanıtlaSilEvet maalesef ki var. Allah sabır versin, yardımcıları olsun... Ama mutlaka herkes bir gün yok olup gidicek bu yalan dünyadan. Elden ne gelir ki? Aldığımız nefesi bile geri veriyoruz... Aslında hiç birşeye sahip değiliz bu dünyada.. Ama maksat yaşamak!
YanıtlaSil